حالا سرالکس فرگوسن با تعمق بیشتری به لیست پرافتخارترین مربیان تاریخ لیگ اروپا می نگرد؛ جایی که نوشته شده کارلو آنچلوتی سرمربی جدید چلسی در عرض هشت سال به دستاوردهای بیست و چندساله فرگی دست یافته و همراه او با دو قهرمانی و یک نایب قهرمانی پشت سر تنها مربی فاتح سه جام رقابت ها (باب پیسلی سرمربی فقید لیورپول) قرار دارد.
پیرمرد اسکاتلندی می تواند در یک مچ اندازی رودررو واقعاً ثابت کند برتر از کارلتو است یا نه. چگونه این انتقال بزرگ شکل گرفت و چرا سرمربی سابق پارما و یوونتوس راحت از سن سیرو دل کند؟ پاسخ سوال اول در عطش فراوان آبی های لندن برای فتح لیگ قهرمانان نهفته است و می دانید کارلتو در بین مربیان تقریباً جوان عصر حاضر متخصص ترین فرد در فینال های اروپایی به حساب می آید.
پاسخ سوال دوم جایی بین سرریز شدن کاسه صبر شخص گالیانی و نارضایتی هواداران میلان جست وجو می شود.
کارلتو پس از پایان بازی منجر به شکست یک بر صفر میلان مقابل تورینو با یک تماس تلفنی به سن سیرو رفت. برلوسکونی در اوج یک میتینگ سیاسی خبر باخت تیم محبوبش را می شنود، آشفته می شود و در تصمیمی که بوی تشنج های سیاسی آن زمان (عضویت یا عدم عضویت ترکیه در اتحادیه اروپا) را می دهد، تاکید می کند هر چه زودتر این «ترک» (فاتح تریم) سرمربی وقت میلان را اخراج کنید، آنچلوتی کارمند سابق نخست وزیر راستگرای ایتالیا یک تیم درب و داغان را تحویل می گیرد و سیاهه یی از افتخارات را رقم می زند؛ دو قهرمانی و یک نایب قهرمانی طی شش سال حضور در لیگ قهرمانان، فتح اسکودتو، بالای سر بردن کوپا ایتالیا، برتری در بازی سوپرجام اروپا مقابل پورتو و… از آنچلوتی «مرد نوین فوتبال» می سازد؛ به حدی که ناکامی در مرحله یک هشتم نهایی فصل ۲۰۰۸- ۲۰۰۷ لیگ قهرمانان مقابل آرسنال یک فاجعه تلقی می شود. امسال اما اوضاع متفاوت بود.
امکان اندازه گیری موفقیت های او با متر لیگ قهرمانان وجود نداشت چون اساساً میلان پس از سال ها در این رقابت ها دیده نشد. شاید پیوستن او به چلسی باعث الصاق کلمه «پس از سال ها» به آبی ها شود؛ «چلسی پس از سال ها تلاش سرانجام در فینال لیگ قهرمانان پیروز شد.» امکان دارد؟ اگر آنچلوتی همان مربی جادویی بازی برگشت مرحله نیمه نهایی فصل ۲۰۰۷- ۲۰۰۶ باشد، چرا که نه. اصلاً آبراموویچ هنگام تماشای آن بازی زیبای روسونری نام کارلو آنچلوتی را وارد لیست ستاره های خود کرد. حتی از روی سکوها توانایی تیم کارلتو در مهار ستاره هایی مانند کریستیانو رونالدو و وین رونی و همچنین ارائه یک بازی تهاجمی ملموس بود. فراموش نکنید هنوز هیچ تیم غیرانگلیسی نتوانسته دستاورد آنچلوتی (تحمیل یک شکست خانگی اروپایی بر منچستر یونایتد) را تکرار کند.
همان تیم قدرتمند تغییر ماهیت می دهد، آبی می پوشد و آنچلوتی جانشین هیدینک می شود. می گویند در ملاقات سال گذشته آبراموویچ و آنچلوتی مرد ایتالیایی به مالک چلسی پیشنهاد داد ژابی آلونسو و فرانک ریبری را بخرد. آن زمان رومن به توصیه های کارلتو گوش نداد اما حالا به عنوان رئیس او موظف شده برای بهبود اوضاع تیمش هم که شده دستورهای بازیکن سابق رم را اجابت کند. ظاهراً دغدغه آنچلوتی در سمت جدید خط میانی خواهد بود و شاید به همین دلیل دست نیاز به سوی پیرلو شاگرد ممتاز چند سال اخیر دراز کرده است. قیمت این بازیکن ۳۰ ساله دلمشغولی اصلی آبراموویچ ثروتمند تلقی می شود. اما هیچ کس تردیدی ندارد که در شرایط فعلی فقط چلسی می تواند ایستگاه بعدی فانتازیستا باشد. آنچلوتی در میلان پیرلو را چند خط عقب تر برد و با استفاده از او به عنوان یک هافبک دفاعی، بازیکن خوش تراش را به جام جهانی ۲۰۰۶ معرفی کرد. پس چرا «آندره آ» به ناجی دوران حرفه یی خود ملحق نشود؟ چگونه یک مرد کم حرف و نه چندان رسانه یی چنین پیشرفت کرده است؟
حتی کار زیر نظر صاحب چندین شبکه تلویزیونی (برلوسکونی) هم مانع ترک عادت کم حرفی نشد. در شرایطی که برلوسکونی به خاطر ناتوانی در فتح سری A آنچلوتی را مواخذه کرد، مرد آرام فوتبال ایتالیا بدون کوچک ترین اعتراضی سرش را پایین انداخت و از میلانو (زمین تمرین میلان) خداحافظی کرد. در چنین شرایطی نباید انتظار داشت او مانند ژوزه مورینیو در ایتالیا کتاب زندگینامه خود را به رشته تحریر درآورد. به هر حال انگلیسی ها می توانند از روحیه غیرایتالیایی سرمربی جدید چلسی لذت ببرند. او با عدم دخالت در درگیری فیزیکی بازیکنانش، تصویر کلیشه یی یک مدیترانه یی ستیزه جو را پاک کرده است. ماندگاری در میلان باعث شده خیلی ها از یاد ببرند او در تیم های دیگر هم منشاء اثرات مثبتی بوده و به طور مثال رجینا را به سری A آورده است.
علاوه بر مزیت چندبعدی بودن، تسلط به زبان انگلیسی از دیگر عوامل موفقیت احتمالی کارلتو در چلسی تلقی می شود. هرچند سطح لیگ برتر بسیار بالاتر از سری A است اما سکاندار سابق یووه به لطف پشت سر گذاشتن توفان های سهمگین از رقابت ها هراسی به دل راه نمی دهد. فراموش نکنید ناکامی سه ساله در راه فتح لیگ داخلی کوچک ترین مربیان را هم سرشار از انگیزه می کند، چه رسد به آنچلوتی تمامیت خواه. خیالبافی آسان است اما فعلاً در استمفورد بریج هیچ کس به بازگشت روزهای طلایی مورینیو امیدی ندارد.